Het verhaal achter SwartGym
Het verhaal van Sidney Swart
SwartGym is niet in één dag ontstaan. Het is het resultaat van alles wat ik heb meegemaakt, geleerd en doorleefd. Iedere uitdaging, ontmoeting en ervaring heeft mijn kijk op gezondheid, persoonlijke ontwikkeling en de mens gevormd.
Dit is het verhaal achter de organisatie en de overtuigingen waarop SwartGym is gebouwd.
De jongen die zichzelf leerde accepteren
Ik ben geboren met schisis. Dat betekende: moeite met eten, moeite met praten, en voor zestig procent doof zijn. Zes jaar logopedie. Tien operaties. Op mijn achttiende was dat hoofdstuk medisch gezien afgesloten - maar het echte werk was allang begonnen.
Het grootste thema in mijn leven was zelfacceptatie. Niet naar buiten kijken om te zien hoe ik hoorde te zijn, maar naar binnen durven kijken en daar iets waardevols vinden. Dat leer je niet uit een boek. Dat leer je door het te leven.
Ik ben geboren met schisis. Dat betekende: moeite met eten, moeite met praten, en voor zestig procent doof zijn. Zes jaar logopedie. Tien operaties. Op mijn achttiende was dat hoofdstuk medisch gezien afgesloten - maar het echte werk was allang begonnen.
Het grootste thema in mijn leven was zelfacceptatie. Niet naar buiten kijken om te zien hoe ik hoorde te zijn, maar naar binnen durven kijken en daar iets waardevols vinden. Dat leer je niet uit een boek. Dat leer je door het te leven.
De ontdekking van kinesiologie
Op mijn zesde begon ik met shorttrack schaatsen. Ik schaatste me door heel Nederland en daarbuiten. Naast mijn sportcarrière volgde ik de opleiding Trainer & Coach aan het Johan Cruijff College - een plek die sport en persoonlijke ontwikkeling serieus neemt, en waar ik leerde hoe je anderen begeleidt om het beste uit zichzelf te halen.
Het was ook de tijd waarin ik Johan Cruijff twee keer persoonlijk mocht ontmoeten. Zijn rake uitspraken zijn me nooit vergeten. Hij zei dingen die simpel klonken maar raak waren - over sport, over mensen, over hoe je denkt en kijkt. Dat heeft me gevormd.
Totdat ik op mijn zestiende keihard viel in een bocht. Mijn lichaam sloeg dicht. Ik durfde geen bocht meer door - niet omdat ik het niet wist, maar omdat de angst letterlijk in mijn lijf zat.
Praten met een psycholoog leek de logische stap. Maar ik voelde: als het in mijn lichaam zit, moet de oplossing ook via het lichaam komen.
Een moeder van een teamgenootje gaf me de tip: kinesologie. Ik vond het vaag, ik wist niet wat ik ervan moest denken - maar ik probeerde het.
Na één sessie was de angst weg.
Diezelfde week stond ik weer op de schaatsen. Geen reacties meer, geen verkramping, gewoon rijden. Ik stond verbluft. Hoe kon dit? Waarom wist bijna niemand hiervan?
Die ene vraag trok een lawine aan vragen mee - en opende deuren waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Vanaf mijn zestiende werk ik nog steeds samen met diezelfde kinesiologiste. Ze heeft me geholpen bij de schisis, bij de scheiding van mijn ouders en bij alles wat verder in mijn leven kwam kijken.
Op mijn twintigste begon ik zelf kinesologie te studeren. Drie jaar de traditionele kant, drie jaar de spirituele kant. Daarna ontdekte ik dat ik op school eigenlijk niet slecht was in leren - ik leerde alleen anders. Emotioneel en intuïtief was ik ver vooruit op mijn leeftijdsgenoten. Ik ging naar school in Engeland om mijn psycic en intuïtieve vermogens te leren herkennen en te ontwikkelen. Dingen die ik allang voelde, maar nog geen naam voor had.
Trainingsstage 3 maanden Amerika LA
De weg naar SwartGym
Op mijn negentiende deed ik de selectietest bij het Korps Commando Troepen. Toen ik als negentienjarige jongen aankwam op het station in Roosendaal, zag ik grote mannen met dikke spierballen om me heen. Ik wilde bijna omkeren. Zo zag ik mezelf niet. Ik was de jongste van de groep, en van buiten gezien zeker niet de meest imposante.
Toch ben ik gebleven. Ik heb de dagen doorstaan en voltooid - en ik heb er lessen geleerd die ik nooit ben vergeten. Het was wederom een bevestiging van wat ik al wist maar steeds opnieuw moest voelen: kracht zit van binnen, niet van buiten.
Door een schouderblessure wilden ze dat ik eerst ging revalideren voordat ik verder kon. Op dat moment voelde dat als een tegenslag. Maar achteraf ben ik er dankbaar voor. Want zonder die blessure, zonder dat gedwongen stilstaan, had ik SwartGym nooit gestart.
Soms stuurt het leven je precies de goede kant op - ook als het aanvoelt als een omweg.
Bijna alles wat ik heb bereikt, heb ik te danken aan één ding: investeren in mezelf. Niet in spullen, niet in de buitenkant - maar in wie ik ben, hoe ik denk, hoe ik voel. Door open te staan en écht te luisteren - naar mensen, naar ervaringen, naar mezelf - heb ik dromen verwezelijkt waarvan de jongen van zestien dacht dat ze misschien te groot waren.
Groepsfoto selectie test KCT (rechtsonder)
Want die droom was er al. Op mijn zestiende, ergens tussen de schaatsbaan, de angst en die eerste kinesologiesessie, wist ik het al: ik wil een plek creëren waar mensen écht geholpen worden. Niet aan de oppervlakte, maar in de kern.
Op mijn zevenentwintigste in 2020 opende ik SwartGym - mijn eigen centrum. Wat begon als een vonk in een zestienjarige jongen, was uitgegroeid tot iets echts. Een plek gebouwd op alles wat ik had geleerd, gevoeld en doorleefd.
Wat ik zie als ik naar kinderen kijk
Ik haalde op de basisschool allemaal onvoldoendes. Het systeem werkte niet voor mij - of beter gezegd: ik werkte niet voor het systeem. Wat ze wilden dat ik leerde, op de manier waarop ze het wilden aanbieden, sloot simpelweg niet aan op hoe mijn hoofd werkte. Ik werd niet gezien als een goede leerling. Maar dat klopte niet - ik was gewoon een andere leerling.
Achteraf bleek ik heel goed te kunnen leren. Alleen op mijn eigen manier, vanuit eigen interesse, vanuit gevoel en intuïtie. Dat inzicht heeft me veel gegeven. En ik herken het nu bij andere kinderen. Daarom heb ik de Mystery School opgezet.
Als ik naar scholen kijk, zie ik hoe veel kinderen vastlopen - niet omdat ze niet slim zijn, maar omdat het systeem maar één manier kent om slim te zijn. Kinderen die anders denken, anders voelen, anders verwerken, vallen buiten de boot. Ze krijgen een stempel, terwijl ze in werkelijkheid vaak juist bijzondere kwaliteiten hebben die het systeem niet meet.
Ik weet hoe het voelt om dat kind te zijn. En ik weet ook wat er mogelijk wordt als iemand je wél ziet - niet wat je niet kunt, maar wat er in je zit. Dat is wat ik wil doorgeven. Niet alleen aan volwassenen, maar ook aan de kinderen die nu precies zitten waar ik ooit zat.
De lessen van mijn pake
Maar voor al dat andere was er mijn pake. Een Friese aardappelboer in hart en nieren, en meer dan dat - hij was de kweker en bedenker van de Bildtstar, een van de meest geliefde aardappelrassen van Nederland. Friese roots, Friese nuchterheid, en een liefde voor het land die je niet kunt veinzen.
Als kleine jongen mocht ik met hem mee het veld op. Tussen de rijen aardappels, handen in de grond, de lucht van Friese aarde om me heen. Ik wist toen niet wat ik aan het leren was. Er werd geen les gegeven. Er werd gewoon gewerkt - met geduld, met aandacht, met respect voor wat de natuur deed en wat zij vroeg.
Mijn pake leerde me - zonder het ooit zo te noemen - dat je niet kunt forceren wat zijn eigen tijd nodig heeft. Dat je plant, verzorgt en wacht. Dat het juiste seizoen komt als het moet komen, en niet eerder. Dat liefde en aandacht voor je vak zich altijd terugbetalen, maar zelden op het moment dat jij dat wilt.
Die lessen zijn diep in me gaan zitten. Later, als ondernemer, merkte ik hoe vaak ik teruggreep op wat ik onbewust had meegekregen op dat land. De timing respecteren. Het proces vertrouwen. Niet plukken voordat iets rijp is. Geduld hebben zonder stilte te verwarren met stilstand.
Mijn pake is mijn eerste gids geweest. Lang voordat ik wist wat een gids was.
Dit is waar het idee en de twee projecten Hidden Depths voor bedrijven en Lumen Terra voor de landbouw zijn ontstaan.
kennis is pas waardevol als je het deelt
Alles wat ik heb geleerd, heb ik geleerd door te ontvangen. Van mijn pake, van mijn kinesiologiste, van coaches, van ervaringen die ik niet had gevraagd maar wel nodig had. Op een gegeven moment besef je: je kunt dat niet voor jezelf houden. Kennis die je niet deelt, is kennis die ophoudt te groeien.
Daaruit is de SwartGym Academy ontstaan. Niet als cursus of als product, maar als overtuiging. Ik geloof dat de mensen die door de Academy komen - met alles wat ze hebben geleerd, gevoeld en meegemaakt - SwartGym, zichzelf én de wereld een stukje mooier maken. Elk mens dat groeit, heeft effect op de mensen om hem heen. Dat is geen ideaal - dat is gewoon hoe het werkt.
Maar ik weet ook: alleen kom je maar zo ver. Hoe gedreven je ook bent, hoe diep je ook in jezelf investeert - er is een grens aan wat één persoon kan bereiken. Het echte werk, het werk dat blijft, doe je samen. Met mensen die hetzelfde voelen, die hetzelfde willen bouwen, die bereid zijn om verder te kijken dan zichzelf.
De Academy gaat over samenwerken. Over iets neerzetten voor de lange termijn. Niet snel, niet groot om groot te zijn - maar duurzaam, met fundament, met mensen die er écht in geloven. Zoals mijn pake zijn aardappels plantte: met geduld, met zorg, wetende dat de oogst komt - maar alleen als je het samen goed doet.
Alles hangt met elkaar samen
Vanuit de sport weet ik hoe het werkt: je kunt niet zeggen dat je training en voeding op orde zijn, en ondertussen het mentale stuk laten liggen. Alle onderdelen tellen. Wat ik bij veel mensen zie, is dat ze één of twee stukjes van de puzzel aanpakken - maar de rest negeren. Ze eten goed, trainen hard, maar dragen ondertussen een last mee die ze niet benoemen. Of thuis klopt iets niet, en dat sijpelt door in alles.
Het gaat om de hele taart. Niet één of twee punten - de hele taart, in balans, in harmonie.
Dat is precies de gedachte achter SwartGym. Wij willen mensen inzicht geven in die hele taart: lichaam, geest, gevoel, omgeving. Zodat ze zich niet eenzijdig ontwikkelen, maar compleet. Want als ik één ding heb geleerd, is het dit: wie durft te kijken en te investeren in zijn ontwikkeling, kan verder komen dan hij ooit voor mogelijk hield.
