Wat je lichaam je al jaren probeert te vertellen

Sidney Swart
16 apr
4 minuten om te lezen

Je lichaam communiceert de hele dag. Niet in woorden - maar in signalen. Spanning, vermoeidheid, pijn, onrust. De vraag is niet óf het iets zegt. De vraag is of jij het hoort.

Er is een moment dat bijna iedereen herkent. Je staat onder de douche, of je rijdt ergens naartoe, of je ligt net wakker in bed - en opeens voel je het. Een knoop in je maag. Een zwaarte in je borst. Een spanning in je schouders die er eigenlijk al weken zit, maar die je pas nu opmerkt.

En dan gaat het leven weer verder. Je zet het van je af. Je hebt dingen te doen. Pas als het te hard wordt - als de klacht niet meer te negeren is - zoek je hulp. Maar tegen die tijd heeft je lichaam al lang geprobeerd je aandacht te trekken. Het begon als een fluistering. En werd uiteindelijk een schreeuw.

"Je lichaam fluistert lang voordat het schreeuwt. Maar we zijn niet geleerd te luisteren."

Je lichaam is geen machine.Het is een communicatiesysteem.

We zijn opgegroeid met het idee dat ons lichaam een machine is. Als er iets stuk is, repareer je het. Als het pijn doet, neem je iets tegen de pijn. Als het niet presteert zoals je wil, train je harder of eet je anders.

Maar je lichaam is geen machine. Het is een intelligent systeem dat voortdurend reageert op wat er in en om je heen gebeurt. Het registreert stress voordat je bewust beseft dat je gestrest bent. Het slaat ervaringen op die je al lang vergeten bent. Het geeft signalen af die - als je ze leert lezen - je precies vertellen wat er werkelijk speelt.

Het probleem is dat we nooit hebben geleerd die signalen te lezen. We worden geboren met het vermogen. Maar ergens onderweg raken we dat contact kwijt. Door drukte, door aanpassen, door doorgaan. Door de overtuiging dat je je gevoel opzij moet zetten om te functioneren.

Drie manieren waarop je lichaammet je probeert te praten.

Fysieke signalen

Spanning in je nek, schouders of kaken. Vermoeidheid die niet verdwijnt na een nacht slapen. Hoofdpijn die steeds terugkomt. Buikklachten zonder medische oorzaak. Dit zijn geen toevalligheden - het zijn lichamelijke reacties op iets wat dieper speelt. Je lichaam heeft ergens een onopgeloste last opgeslagen en laat dat voelen.

Emotionele signalen

Een onbestemd gevoel van onrust. Prikkelbaarheid zonder duidelijke aanleiding. Een leegte die je niet goed kunt plaatsen. Of juist het tegenovergestelde - gevoelloosheid, alsof je van binnenuit wat afgevlakt bent. Emoties zijn geen zwakte en geen bijzaak. Ze zijn informatie. Ze vertellen je wat je nodig hebt en wat je al te lang hebt genegeerd.

Energetische signalen

Je komt 's ochtends al moe uit bed. Je hebt weinig motivatie, ook voor dingen die je vroeger energie gaven. Je voelt je leeg na sociale situaties die je eigenlijk leuk vindt. Dit zijn signalen van een zenuwstelsel dat chronisch overbelast is - dat al zo lang in een staat van alertheid of afvlakking verkeert dat het niet meer weet hoe rust voelt.

Waarom we de signalen niet meer horen.

Het is niet zo dat mensen lui of onoplettend zijn. Het is dat we zijn opgegroeid in een cultuur die doorgaan beloont en stilstaan bestraft. Van jongs af aan leren we dat je je gevoelens opzij zet, dat je niet zeurt, dat je sterk bent. Dat je productief bent. Dat je presteert.

En dus leren we de signalen van ons lichaam te negeren. We worden er goed in. Zo goed, dat we op een gegeven moment niet meer doorhebben dat we ze negeren. Het is gewoon geworden. Dit is hoe het voelt. Dit is normaal.

Maar normaal betekent niet gezond. En veel mensen ontdekken pas hoe afgestemd ze waren van zichzelf als ze voor het eerst weer écht voelen. Als het contact met hun eigen lichaam herstelt. Dan is de reactie bijna altijd hetzelfde: verbazing. En een diepe herkenning. Oh. Dit was er dus al die tijd al.

"Normaal betekent niet gezond. Veel mensen weten pas hoe afgestemd ze waren toen het contact herstelde."

Hoe begin je met luisteren?

Luisteren naar je lichaam is een vaardigheid. Geen talent dat je hebt of niet hebt - maar iets wat je kunt leren. En het begint kleiner dan je denkt.

Het begint met opmerken. Niet oplossen, niet analyseren. Gewoon opmerken. Waar voel je spanning als je aan een bepaalde situatie denkt? Wat gebeurt er in je lichaam als je iets moet doen waar je eigenlijk geen energie voor hebt? Wat voelt anders als je bij bepaalde mensen bent?

Je lichaam reageert op alles. Het heeft altijd al gereageerd. Het enige wat verandert is dat jij er aandacht aan gaat geven. En die aandacht - hoe klein ook - is het begin van iets groots.

Bij SwartGym beginnen we altijd met kinesiologie, precies om deze reden. Niet omdat wij het beter weten dan jij. Maar omdat kinesiologie een manier is om het lichaam zelf te laten spreken - zonder dat jij al hoeft te weten wat er speelt. Het lichaam weet het al. Wij helpen je het te horen.